Makeshift

Makeshift to projekt dokumentalny o Bośni i Hercegowinie, opowiadający o ostatniej wojnie i procesach przepisywania na nowo historii po zawarciu rozejmu. Projekt skupia się na dokumentowaniu miejsc, w których dokonano zbrodni na ludności cywilnej, przez pryzmat ich reintegracji jako miejsca publiczne. Całość prac wynikała z autorskiego researchu w oparciu o dokumenty sądowe UN i ICTY. Dotychczas prezentowany był w formie trzech wystaw indywidualnych, kilku zbiorowych, nagradzany w konkursach i publikowany.

Autorem Makeshift jest Paweł Starzec – Fotograf, socjolog, dokumentalista. Interesują go przede wszystkim korelacje między przestrzenią a jej kontekstem oraz postrzeganie szerszych procesów poprzez ich następstwa i peryferia. Socjolog wizualny, zajmujący się współczesną ikonografią i narracjami wizualnymi. Wykładowca i nauczyciel akademicki, twórca programów warsztatowych, obecnie członek kolektywu artystyczno-edukacyjnego Azimuth Press. Doktorant na Wydziale Socjologii Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego, student Instytutu Twórczej Fotografii Uniwersytetu Śląskiego w Opawie (magister). Muzyk i artysta dźwiękowy, obecnie grający w zespole Mazut, a także solo jako Industry Standard czy Centralia. Entuzjasta kultury DIY / zine.

Makeshift.vnlab.org powstał w Pracowni Narracji Interaktywnych vnLab Szkoły Filmowej w Łodzi, pod opieką kierowników studia Katarzyny Boratyn i Krzysztofa Pijarskiego oraz w ścisłej współpracy z Michałem Szotą , który zajął się oprawą graficzną i programowaniem.

Przejdź do strony projektu

Nightsss Wirtualny poemat erotyczny

VR Nightsss/Noccc to wirtualny erotyczny poemat. Kilkuminutowa artystyczna animacja z elementami ASMR–owymi i interaktywnymi, która zanurza odbiorcę w sensualnym doświadczeni poezji i tańca. Scenariusz Nocccy powstał na podstawie utworu poetki spokenwordowej, Weroniki Lewandowskiej. Artystka wykorzystuje charakterystyczne dla języka polskiego dźwięki, tworząc onomatopeistyczne krajobrazy przekraczające bariery językowe.

Zakomponowany na przestrzeń głos poetki zabiera odbiorcę do środowiska wirtualnej nocy, w której spotyka tańczącą postać. Organiczne ruchy tancerki łączą się z jej wirtualnym ciałem. Odbiorca zanurza się w spektakl nieoczywistego ucieleśnienia. Postać raz jest wierszem i traci swoją materialność, rozszczepia się w inne formy. Innym razem – pulsuje nad głową w formie świetlistej płachty. Jeszcze innym razem – przybiera postać ludzką, która „przechodzi” przez ciało immersanta, by następnie rozpaść na drobinki substancji o odrealnionym zachowaniu. Noc pulsuje rytmiczną przestrzenią dźwięków i ruchów, zapętla się w słowach. Ucieleśnia pragnienia odbiorcy i pobudza zmysłowo. Immersant widzi swoje dłonie, które zakotwiczają go w wytworzonym świecie, pozwalają na drobne interakcje.

Kadr z doświadczenia "Nightsss/Noccc", reż. Weronika Lewandowska, Sandra Frydrysiak
Kadr z doświadczenia „Nightsss/Noccc”, reż. Weronika Lewandowska, Sandra Frydrysiak

Twórcy wykorzystali potencjał łączenia różnych jakości, jakie można zaaplikować do wirtualnej przestrzeni – generatywnych form, które mają organiczny ruch, i organicznych form, które przekraczają ramy przewidywalnej motoryki, grawitacji i materii (podobnie jak obiekty wyobraźni). VR Noccc integruje wiele zmysłowych doświadczeń z metaforą i grą językową – grając tym samym z percepcją immersanta i konstruując środowisko synestezji. Taniec i choreografia w transmedialnym duchu przetwarzają medium poezji, eksplorując jej nowe wymiary. Postać tańczy wiersz, ale buduje też kolejne znaczenia. Relacja między immersantem, wierszem, interaktywną przestrzenią dźwiękową, dynamiczne zmieniającym się obrazem, ruchem postaci, jak i obiektów nocy – tworzy wyjątkowe doświadczenie. 

Rytmiczna transformacja kończy się w środowisku dnia, który przynosi medytacyjną przestrzeń dla refleksji nad własnym ciałem i ruchem w wirtualnej przestrzeni. Po wielu przemianach możemy przez chwilę stać naprzeciwko wielkiego, wirtualnego Słońca i chłonąć jego ciepło, rezonujące nie tylko w naszym wirtualnym ciele… Uczucie zanurzenia potęguje się.

VR Noccc bada możliwości VR storytellingu i tańca w kontekście zmieniającej się percepcji wytworzonych technologicznie doświadczeń przestrzennych i rozwoju kinetycznej empatii immersanta w ucieleśnionym doświadczeniu przestrzeni wirtualnej. Animacja zrealizowana została w 6–stopniach swobody na Oculus Rift S w ramach działań Pracowni VR/AR vnLaby przy Szkole Filmowej w Łodzi.

Facebook 

Instagram 

www

Dionizos 360 – eksperymentalny spektakl na podstawie trzech tragedii Eurypidesa

Dionizos 360 (reż. Paweł Passini) to, powstały w koprodukcji z Laboratorium Narracji Wizualnych, eksperymentalny spektakl zrealizowany kamerą 360° na podstawie trzech tragedii Eurypidesa: Fenicjanki, BłagalniceBachantki. Kluczowym aspektem utworu jest wyeksponowany nacisk na rekonstrukcję oraz przedstawienie mechanizmu przemiany postaci.

Przedmiotem studiów zespołu produkcyjnego była nie badana nigdy wcześniej sekwencja ról granych przez trzech antycznych aktorów, którzy kreowali wszystkie postaci tragedii – z tego też względu na scenie nigdy nie pojawią się więcej niż trzy postaci na raz, oczywiście nie licząc chóru. Okazało się, że z algorytmu wejść i wyjść poszczególnych postaci, dla większości tragedii możliwa jest tylko jedna „wykonalna” kombinacja. Potwierdziły się przypuszczenia twórców, że porządek przemian jest nośnikiem znaczeń dla całej trylogii, decyduje o doborze środków aktorskich, a często bezpośrednio wpływa na zachowania sceniczne postaci. Kolejne aktorskie wcielenia nadają nowe sensy przywoływanemu w tragedii mitowi, a łańcuch przemian spaja wszystkie grane przez jednego aktora postaci w jedną meta-postać. Jej kolejne wcielenia napędzają się nawzajem, często antycypują swoje pojawianie się na scenie, wciąż przypominając widzowi, że ktoś kryje się za maską.

Następstwo granych postaci pozwala aktorowi stworzyć miejsce na następną postać. Pozwala także w sytuacji cytowania na odezwanie się znanym już widzowi głosem cytowanej postaci, który nagle dotkliwie „nie zgadza się” z nową maską. Eurypides uświadamia swojego widza jak dalece można utożsamić się z cudzym losem, radością lub cierpieniem i zachęca do tego. To niezwykłe zawieranie się w sobie losów różnych ludzi dokonuje się według pewnych reguł. Odkrycie ich i zrozumienie, poprzez praktykę aktorską, jest przedmiotem tego projektu.

Nawiązując do sposobu pracy antycznych aktorów, a także odpowiadając na zaistniałe okoliczności epidemiczne, Paweł Passini wraz z zespołem postanowili spróbować nowego sposobu pracy nad aktorskimi partyturami. Każdy z aktorów pracował w odosobnieniu – do pierwszego i jedynego wspólnego spotkania doszło w trakcie premiery. Pracujący w odosobnieniu aktorzy, najczęściej zamknięci w swoich domach, siłą rzeczy zmuszeni zostali do położenia największego nacisku na interpretację tekstu i postaciowanie, ale także na zrozumienie mechanizmu przemian. Konieczność pozostawienia miejsca dla partnera, przewidzenia jego obecności w swoim działaniu, których skuteczność została zweryfikowana dopiero w dniu premiery, na oczach widzów – pozwoliła realizatorom głębiej zrozumieć warsztat antycznego aktora.

Dzięki użyciu technologii VR odbiorca doświadczenia zaproszony jest do aktywnego udziału w spektaklu, do rozglądania się po scenie. Akustycznie wciąż znajduje się w sercu akcji, a dzięki kamerom dookolnym może sam decydować za którym aktorem podąża wzrokiem, kogo w danym momencie obserwuje. Ten rodzaj zaangażowania widza w spektakl powoduje wytworzenie się zupełnie nowej formy odbioru, która paradoksalnie przybliża do antycznych poprzedników.

Dofinansowano ze środków Narodowego Centrum Kultury w ramach programu „Kultura w sieci” TEKST: Eurypides i Ajschylos TŁUMACZENIA: Jerzy Łanowski, Stefan Srebrny REŻYSERIA: Paweł Passini ASYSTENTKA REŻYSERIA, SCENOGRAFIA I KOSTIUMY: Aleksandra Konarska MUZYKA: Daniel Słomiński ŚWIATŁO I REALIZACJA OBRAZU PRZESTRZENNEGO: Wojciech Olchowski PRODUKCJA: Łukasz Wójtowicz CHARAKTERYZACJA: Aleksandra Anna Dębowczyk ASYSTENTKA SCENOGRAFKI: Kinga Cybul ASYSTENT OŚWIETLENIA: Karol Jakóbczyk OBSADA: Paweł Janyst: Wychowawca / Polinejk/ Posłaniec / Kreon / Pelazgos/ Penteusz / Agaue Jakub Mieszała: Antygona / Eteokles / Menjojkeus / Posłaniec / Danaida / Kadmos Przemysław Wasilkowski: Jokasta / Tejrezjasz / Edyp / Hypermestra / Dionizos Piotr Michalczuk: Przodownica Chóru Sceny realizowane na Sycylii: współpraca reżyserska: Saverio Tavano Giuseppe Cutrulla: Polinejk, Kreon Francesco Gallelli: Eteokles Sisqo Choi: Przodownica Chóru ORGANIZATORZY Stowarzyszenie Artystów „Bliski Wschód” neTTheatre – Teatr w Sieci Powiązań Centrum Kultury w Lublinie FINANSOWANIE: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Narodowe Centrum Kultury PARTNERZY PROJEKTU Międzynarodowy Festiwal Teatralny Retroperspektywy Galeria Labirynt Laboratorium Lublin Nastro di möbius OPIEKA ARTYSTYCZNA: Pracownia VR/AR Laboratorium Narracji Wizualnych PWSFTviT

Sektor – immersyjny protest ekologiczny

Sektor (reż. Wojciech Olchowski) jest, wyrażoną poprzez taniec butoh, artystyczną impresją na temat kontrowersyjnego przekształcenia przez człowieka krajobrazu i biotopu, w formie immersyjnego wideo 360 stopni z sugestywnym dźwiękiem i oryginalną muzyką. Projekt powstał w koprodukcji z Laboratorium Narracji Wizualnych przy Szkole Filmowej w Łodzi.

Zdjęcia do Sektora miały miejsce we wrześniu 2019 roku na terenie parku krajobrazowego na najwęższym odcinku Mierzei Wiślanej, który w lutym 2019 roku został w kilka dni odarty z 10 tysięcy drzew. Miejsce to zostało przeznaczone do wyrównania i przekopania kanału, który według większości specjalistów nie będzie miał żadnej istotnej użyteczności ekonomicznej, natomiast spowoduje olbrzymie straty dla lokalnej przyrody oraz turystyki.

Tekst na podstawie Pikniku na skraju drogi Arkadija i Borisa Strugackich: Sektor – jak popatrzeć na niego – niby ziemia jak ziemia. Słońce ją ogrzewa tak, jak ogrzewa całą resztę lasu wokół, tylko drzew nie ma. Wywieźli, trochę jeszcze zostało. Sektor sam siebie wyznacza – drzewa po obu stronach, jak nożem uciął. Wiatr tu inaczej wieje, a zdawałoby się ten sam, od morza. Do Sektora najłatwiej dotrzeć od strony asfaltu. Asfalt jest równy, gładki, a tu te pagórki, trzeba przejść między nimi, wejść na nie. Widzisz je z asfaltu, stoją, zapraszają. Oznakowali drogę do samego punktu widokowego na morze i zatokę. O, tu jest Dolina Rozpaczy, a tu Pole Kości, a tu Wzgórze Czaszki. Sektor nie pyta, czy jesteś dobry czy zły, ale pokazuje pewną drogę. Drogę którą teraz wszyscy zmierzamy, dokąd prowadzi – widzisz, wiesz. Sektor to taki wycinek, który się zabliźnia zielenią, może się zagoi, może sam, a może z pomocą, a może wcale nie…

Idea i performance – Wojtek Matejko, produkcja i realizacja – Wojciech Olchowski, muzyka – Rafał Iwański, biżuteria – Radek Anais Larø, głos – Krzysztof Petkowicz.

Kliknij, by zapoznać się z pozostałą twórczością reżysera

 

Wędrówka we dwie wokół traumy, z którą trzeba się zmierzyć

Deep Dive jest kameralnym doświadczeniem fabularnym przeniesionym do wirtualnej rzeczywistości, w którym wędrujemy z Magdą po dzikim brzegu rzeki. Nieoczekiwane wołanie o pomoc jej córeczki przywraca jej cel. Dąży do niej, ale rzeki nie da się pokonać. W momencie załamania, dochodzi do niesamowitego spotkania. Matka Magdy podchodzi do niej. Podbudowana, Magda zaczyna ją prowadzić przez fantastyczne zarośla i ponure drzewa w poszukiwaniu przejścia. Matka obserwuje tajemniczo córkę, ale nie pomaga jej. Jedyna droga powrotu znajduje się w ich przeszłości i prowadzi do konfrontacji kobiety ze swoimi najgłębszymi lękami i żalami.

Z miłości do własnego dziecka, Magda stawia czoło najboleśniejszej stracie w swoim życiu wędrując po dzikim brzegu rzeki, gdzie lęki i nadzieje mieszają się z rzeczywistością.

Kadr doświadczenia „Deep Dive”, reż. Miłosz Hermanowicz

Żałoba jest mocnym przeżyciem emocjonalnym, procesem, który nas zmienia. Deep Dive jest historią kobiety, która przechodzi przez kluczowy moment rozpaczy po śmierci członka rodziny. Przeżycia głównej bohaterki są odzwierciedleniem jej wewnętrznych bolączek. Odbicie to zmusza ją do konfrontacji z własnymi lękami, żalami i nadziejami. Ten schemat pozwala skupić się nad tym co buduje, ale i przeciwdziała sile Magdy jako kobiety.

Scenografia jest metaforą emocjonalnego świata Magdy. Wędrujemy z nią przez świat w rytmie jej przeżyć. Narracyjne wyzwanie Deep Dive polega na wykorzystaniu siły wirtualnej rzeczywistości do wywołania w publiczności poczucia obecności w tym świecie, które byłoby jednocześnie spójne z historią i emocjami Magdy. W tym celu, pracowano nad ruchami kamery i montażem razem z choreografką Elizą Rudzińską i operatorem Yannem Sewerynem wykorzystując zasady psychologii ruchu. Temat i sposób prowadzenia historii tworzą doświadczenie psychologicznej bajki utrzymanej w atmosferze magicznego realizmu.

Facebook